چشم‌چرانی بدون مانیفست

درخششت را

منی که می‌گردم — Thu, 06 Aug 2009 13:19:46 +0000

به نظرتان اینجا کجاست:

شبیه یک جور زمین بازیست. اما بگذارید دقیق‌تر نگاه کنیم:

شاید هم یک جور کار هنری باشد.

این در واقع بنای یادبودی است برای شصت هزار نفر کشته و مفقود در دهه هشتاد میلادی در پرو. اسم این بنا El Ojo que Llora است؛ که یعنی چشم گریان. کشته‌ها و مفقودها حاصل تلاش مسلحانه گروهی چریکی است به نام Sendero Luminoso که دست کم اسم این یکی را شنیده‌اید؛ راه درخشان.

سی هزار قطعه سنگ در این بنا به کار رفته و روی هر قطعه نام و نام خانوادگی و تاریخ مرگ یک قربانی را نوشته‌اند؛ حدود نیمی از قربانیان.

ایشان هم جناب آقای گوزمن هستند، پدیدآورنده گروه راه درخشان. گروهی چریک مبارز که لابد با آرمان‌های خوبشان هدفی جز اعتلای میهن و عدالت و رهایی از امپریالیسم نداشتند. آقای گوزمن هم استاد فلسفه در دانشگاه بوده‌اند و این گروه در واقع حاصل عملی تاملات فلسفی ایشان است.

البته استاد در تاملات فلسفیش منبع الهام‌های درخشانی هم داشته است:

آقای مائو که چین را از شر استبداد و استعمار رهانید.

آقای لنین که دائم در کتاب‌خانه‌ها کتاب‌های مارکس و انگلس را می‌خواند و یادداشت برمی‌داشت و بعد با همین یادداشت‌هایش روسیه را آزاد آزاد آزاد کرد و تزارهای شیطان صفت را به گور فرستاد.

و آقای استالین که نگذاشت انقلاب آقای لنین به انحراف بورژوازی کشیده شود. به وضع آشفته عکس بالا توجه نکنید. این وضع دخلی به حرف‌های ما ندارد. در عوض به این نکته توجه کنید که آقای استالین در جوانی برای انقلاب بسیار تلاش کرده بود:

به هر حال مردم پرو لیاقت آقای استاد دکتر گوزمن را نداشتند و برای همین استاد به زندان افتاد و چنان که دیدید سال‌هاست در حبس به سر می‌برد. اما گمان نکنید چریک‌های راه درخشان بی‌کار می‌نشینند:

در واقع به بیان ساده:

قربانی‌ها غلط کرده‌اند که قربانی شده‌اند. زنده باد راه درخشان. زنده باد چریک‌های مبارز و مائو و لنین و استالین. اگر گلوله‌ای برای شلیک نداشته باشیم، سنگ‌ها را می‌شکنیم و بناها را رنگ می‌کنیم. ما نمی‌گذاریم افتخارات راه درخشان فراموش شود.

البته این تمام داستان نیست. در گوشه‌ای دورافتاده از همین کشور پرو، به همت یک ان‌جی‌اوی احتمالا مخملی، روستایی از فقر مطلق به فقر نسبی رسیده، وضع مردم کمی بهتر شده و بچه‌ها به مدرسه می‌روند و درس می‌خوانند. بچه‌ها شادند و آینده را می‌سازند. احتمالا بی نیاز به استاد دکتر گوزمن و تاملات درخشانش.

منی که می‌گردم — Tue, 04 Aug 2009 01:56:01 +0000

We won’t go

منی که می‌گردم — Wed, 22 Jul 2009 09:59:12 +0000

It’s our home. We won’t go. We won’t leave

the goner

منی که می‌گردم — Wed, 22 Jul 2009 06:24:01 +0000

زندگی زیباتر از آن است

منی که می‌گردم — Mon, 20 Jul 2009 06:56:36 +0000

مادر روی لحاف تکه‌دوزی دست کشید و گفت: «زندگی زیباست مثل این. زیباتر از آنست که ولش کنی بروی دنبال باتوم خوردن.»

دختر روی گونه‌ی مادر دست کشید و گفت: «می‌روم که همین را بگویم. بگویم زندگی زیباست.»

همت بود و باکری

منی که می‌گردم — Fri, 17 Jul 2009 15:25:23 +0000

یک طرف خیابان با باتوم‌هایشان روی سپرهایشان ضرب گرفته بودند و طرف دیگر خیابان فریاد می‌زدند بسیجی واقعی همت بود و باکری.

دوره‌ات گذشته آقای بوگارت

منی که می‌گردم — Wed, 15 Jul 2009 07:56:01 +0000

اما هنوز این دیالوگ گفتنت دل می‌بره:

I’m going to send you over. The chances are you’ll get off with life. That means you’ll be out in twenty years. You’re an angel. I’ll wait for you. If they hang you I’ll always remember you

‘I’m going to send you over. The chances are you’ll get off with life. That means you’ll be out in twenty years. You’re an angel. I’ll wait for you.’ He cleared his throat. ‘If they hang you I’ll always remember you.’

در غروب رنگ‌ها پیدا نی‌ست

منی که می‌گردم — Mon, 06 Jul 2009 11:15:58 +0000

نشستن پرستو بر روی سیم خاردار

منی که می‌گردم — Sat, 04 Jul 2009 09:30:47 +0000

ایزابل آلنده

منی که می‌گردم — Fri, 03 Jul 2009 21:39:29 +0000